گم می شوی در روزهای آخر این سال و دستهای تو چون شاخه های خشک درختان دیر سال در زیر گام برف از یاد می روند و گریه های همه شبه ات در زوزه های باد گم می شوند.صد سال بعد از این دستان هرزه نسیمی خاک تن تو را در کوچه های شهر می افشاند, وز خاک پیکرت یک مرد می رمد مردی که بی گمان در روزهای آخر یک سال گم می شود...

---

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ

نوشته های پیشین

---

خرداد 1388
اردیبهشت 1388
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
خرداد 1386

پیوندها

---

..::LIKE NO ONE::..
..:: نسرین ::..
...سیاه مشق...
...کاپيتانو...
...خزاعل!...
...مصلوب عشق...
...کاپتان بلک...
...پاپتی...
...تضادهای درونی...
..آبجی...
...تمیم...
...دختر خاله...
...فریبا143...
...نگین...
...خزاعل...
...پریسا...
...میعاد...
...قایقران کوچولو...
...خادم الزهرا(س)...
...جادوگر...
...آناهیتا...
...سپیده...
...پریا...
...سحر مشکی...
...تیسه...
...مسیح...
...جوجه طلایی...
...راستی تا حالا عاشق شدی؟...
...برف و بارون....
...زری...
...هستی...
...فاطمه!...
...فانوس خاموش...
...هیچکس...

  RSS